கட்டுரைகள்

Bharathi – a Visionary

மகாகவி பாரதியாரின் 125வது ஆண்டு விழாவை முன்னிட்டு நடைபெற்ற பன்னாட்டு கட்டுரைப் போட்டியில் இரண்டாம் பரிசு பெற்ற கட்டுரை

Introduction

Bharathi was a rare star in the firmament of Tamil Poetry. He illuminated Tamil literature by transforming contemporary trends in verses and lyrics.  He is unanimously acknowledged, the poet of renaissance and a poet non-pareil. Shakespeare applied brakes in the changing mode of English literature by his immense contribution. Before him, it wo8ld be difficult to read play written by Chaucer or University Wits without paraphrase. Shakespeare wrote for common men and his works were immortalized.  Similarly Bharathi became a trendsetter in Tamil literary tradition.  It can be classified as pre and post Bharathi eras.

Poet with a difference

Bharathi is known for his immaculate innocence and impeccable integrity. He never swayed in his principles or oscillated in determination. With his poor economic background, he fought tooth and nail against the atrocities perpetrated by the British Empire. His voice, surcharged with patriotic fervor echoed in the horizons of freedom movement in Tamil Nadu and created reverberations in the souls of Tamil youth.

Bharathi was a man who lived his words. For him, Vijaya Bharathi states, “Life and literature were not separate entities; poetry was the essence of life to him and life is poetry itself”. His poesy was brimming to the brink and it was ‘spontaneous overflow of powerful feelings’. He wrote out of insight and intuition/ He was unique in so many facets of life that one would wonder how scholarly he was, after perusing his works.

Bharathi – a radical

He was polyglot. His poems make the reader comprehend his mastery in geography, history, mythology, English literature, law, classical and science.  He upheld the lofty traditions of our country but, at the same time, was not a conservative. He was for a modern India, growing from strength to strength by consolidating its resources, knowledge and scientific temper.

He wanted India to prosper in art, literature, scientific innovations, industrial growth, economic equity and democratic outlook. He wanted the women of India to be liberated from the clutches of superstition and mindless suppression.  All these dimensions of Bharathi were simply incredible for the persons who have not gone through his classical poetry, even once.

Bharathi vision

By delineating his poetry on our country, ‘Bharathi Desam’, we could appreciate the vision he had in constructing a new, strong and sound India by all means.  It was a great dream which is being realized today by this nation. AS a result, rhetoric is becoming reality.

Bharathi wanted our youth to explore great heights, which will strengthen their bones, solidify their muscles and heighten their spirits. He gave a clarion call –

“We shall stroll on the snow clad silvery heights of the Himalayas”

The British ascertained their suzerainty over others in the globe just by virtue of their naval strength.  Once upon a time, the Bay of Bengal was called ‘the Chola’s Lake’. Rajarajan and Rajendra, the later Cholas, conquered the south eastern nations as they had a mighty navy and brought glory to the south. When the north was under peril by the invasions of alien rulers, the south was glowing under the glorious rule of Cholas. The British captured many parts of the world due to their authority over sea.  Before they mobilized their navy, they were slaves under the French rule.  Etymology reveals that the names of the animals like sheep, pig, deer were all English names.  But their meat, viz., mutton, pork and venision were French terms.  The British as slaves reared the animals and the French as masters ate their meat.  However, a 360 degree turnaround took place when the British grew strong in exploring the sea.  That is why Bharathi was very particular that we should have a strong navy and explore all the water bodies around the world, not only for trade, but also for security.

Bharathi said, “Our ships shall sail across the high seas”

Schools – temples of learning

Education was emphasised by Bharathi and schools were adored as sacred temples.  Bharathi was rebel, who once said we had more spirituality outside our temples.  For him, knowledge and wisdom were holier that rituals. That is why he proclaims,

“We shall set schools – all sacred temples for us”

Sethusamudram Project, a long-time dream of all Tamils, is now getting meterialised. Bharathi visualized -

“We shall span the sea to reach Sri Lank

and raise the level of the ‘Sethu’ and pave a road on it”

Nationalising rivers is often insisted as a mission to solve the disparities in water utility. Linking rivers is cited as the panacea for solving our poverty. It is astounding to know that Bharathi wanted this to happen long ago to solve the problem of paucity of water in drought-dominant places and abundance in flood prone regions.

“We shall water central India

With the bounteous rivers of Bengal”

Against Fanaticism

Though he appreciated the sweetness of our Tamil language, he was certainly appreciative of the melody and richness in other languages.  He wanted our nation to rise above fissiparous tendencies like linguistic fanaticism, and religious chauvinism. He wanted the poets of Maharashtra to be honoured with gifts of ivory from Kerala. He fervently desired the heroes of Rajasthan to be honoured with ornaments of refined gold from Karnataka. He visualized the unity and integrity of India where love and respect blossomed without any favouritism or nepotism.

Modern India

Industrial advancement, production of paper and proliferation of print industry, inauguration of factories, dynamism in work culture and self – sufficiency in defence were strongly advocated by Bharathi for enabling us to build a mighty nation. His uncompromising attitude in enhancing our role in all fields is evident in his powerful lines.

“We shall make tools and weapons

We shall produce paper

We shall open factories and schools

We shall never be lazy or weary”.

Science strengthens our brain and traditional wisdom, our heart. Mere scientific growth sans aesthetic sense will take away the beautiful colours and fragrance of this world and render it black and white.  Music, sculptures, paintings and literature are equally important to enrich the canvass of our life and render it a grandeur exposition.

Bharathi cautions –

“Both scriptures and sciences we shall learn”.

Scaling the heights of the sky and descending to the depths of the sea, both have been visualized.  He wanted us to excel in astronomy, space research as well as in oceanography.  He also wanted us to explore the mysteries of the moon and at the same time learn the arts of street – sweeping.

Dr. Martin Luther King Jr. said –

“If a man is called to be a street sweeper, he should sweep streets even as Michael Angelo painted, or as Beethoven composed music or Shakespeare wrote poetry. H should sweep streets so well that all the host of heaven and earth, will pause to say ‘here lived a great street sweeper who did his job well”.

Barathi paid tribute to dignity of labour. In other words, he wanted our knowledge to be down to earth, highly practical and not simply Utopian.

A hygienic environment, clean street, good drains, nice lay outs and pure environment free from flies and mosquitoes are all the symbols. Bharathi might have had in mind. The radical lines that flew from his pen prove this point –

“the heavens and oceans we will explore;

The mysteries of moon we shall unravel,

The art of street – sweeping too, we shall learn”.

Social equity

Economic uplift men alone will not make sense in India context. Social justice is equally important. A society infected with evils of caste and communalism can never become outstanding by mere increasing industrilisation and innumerable educational institutions. Standard of living can become significant only by achieving high standards of life.

Bharathi was certainly aware that the Indian society was fragmented with caste and communal problems and they were great obstacles in preventing the real development of the nation. Growth should be distributed with social justice. He wanted our nation to be free from the discrimination of caste and community. He placed this idea deliberately in the last stanza, to stress that it is a proviso. Unless the provision is applied, all other advancements will be futile.

“Only two castes there are,

Those helpful to others are the high born,

the upright men of virtue

all the rest are low born”.

Conclusion

While showering encomiums on Bharathg, Arignar Anna once said. “Poets were vendors of virtues in verses and the acted either as temple bells or palace drum. Bharathi was certainly the Morning Star of Tamil Poetry as he was people’s poet”. Bharathi wrote his poems for the liberation of our country. He had intellectual profundity in all spheres of life. He never sold himself in any circumstances, despite his penury. His poem had both emotional quotient and intelligence quotient in the right proportion. His poem adopted in this article illustrates how he had gone for a balance of mind and heart. This single poem can serve as the MISSION STATEMENT for the whole planning process of our country and when we achieve this ‘mission statement’, we will be self-reliant, self sufficient and self adequate.

V.Irai Anbu, I.A.S.,

 

புரையோடிய புரிதல்கள்

 

நெல்சன் மண்டேலா தன்னுடைய சுயசரிதத்தில் எழுதியிருக்கிறார்.

ஒருமுறை அவர் விமானத்தில் பயணம் செய்யும்போது அதை ஓட்டிச்சென்ற மாலுமி ஒரு கறுப்பர் என்பது தெரிந்ததும், அவர் சற்றுப்பயந்துவிட்டார். விமானத்தை அவர் சரியாக ஓட்டுவாரா விமானம் விபத்துக்குள்ளாகுமோ என்றெல்லாம் கூட அவர் நினைக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, ”அடச்சே” என்ன காரியம் செய்து விட்டோம். நாம் எந்த இலக்குக்காகப் போராடி வருகிறோமோ அதற்கு எதிராக நாமே இப்படிச் சிந்திக்கலாமா? என்ற எண்ணம் அவருக்கு ஏற்பட்டது.

இன்னொரு முறை ஓரிடத்தில் வெள்ளைக்காரப் பெண்மணி பிச்சையெடுப்பதைப் பார்க்கிறார். அவளுக்கு அதிகப் பிச்சையிடுகிறார். பல கறுப்பின மக்கள் பிச்சையெடுப்பதைப் பார்த்து ஒன்றும் தோன்றாத அவருக்கு ஒரு வெள்ளைக்காரப் பெண்மணியை அப்படிப் பார்த்ததும் அந்தப் பரிதாப உணர்வு ஏற்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

அவரையும் அறியாமல் அவர் ஆழ்மனத்தில் வெள்ளை நிரத்தின் மேன்மையைப் பற்றிய எண்ணம் ஊடுருவிப் பாய்ச்சப்பட்டிருந்ததுதான் இந்த நிகழ்வுக்கு காரணம்.

சில நேரங்களில் நாம் யாரை எதிர்த்துப் போட்டியிடுகிறோமோ, அவர்கள் நம்மைவிட உயர்ந்தவர்கள் என்கிற எண்ணம் நமக்கு ஆழ்மனத்தில் பதிந்துவிடுவதுண்டு.

நாம் ஆழ்மனத்தில் பதிந்த பதிவுகளை நாம் உதிர்க்க முடியால் தவிக்கிறோம்.

வெள்ளை நிரத்திலிருப்பவர்களே அழகு என்றும்

ஆங்கிலம் பேசுபவர்கள் அறிவு ஜீவிகள் என்றும்

வெளிநாட்டு முத்திரை குத்தப்பட்ட பொருட்கள் அனைத்தும் உயர்தரமானவை. நம்நாட்டு பொருட்கள் மலிவானவை என்ற எண்ணங்கள் நம்மிடம் புரையோடிப் போய்விட்டன.

நம்முடைய பொருட்கள் உயர்ந்தவை என்று நாமே நம்பாதபோது மற்றவர்களை எப்படி நம்பவைக்கப் போகிறோம்?

மேல்மனத்தைக் காட்டிலும் உள்மனம் வலிமை வாய்ந்தது. சரியாகச் சமைக்கப்படாத புதுவகை உணவை முதல் முறை உட்கொள்ளும்போது ஜீரணமாகாவிட்டால் நம் ஆழ்மனம் அது குறித்த எதிர்மறைக் கருத்தைப் பதிவுசெய்து கொள்கிறது. அடுத்தமுறை சரியாகச் சமைத்திருந்தாலும் ஆழ்மனத்தின் பதிவு நமக்கு அஜீரண கோளாறை ஏற்படுத்திவிடுகிறது.

அதனால்தான் நாம் நல்ல சிந்தனைகளையே நினைவில் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும். நல்லவற்றையே தொடர்ந்து எண்ணும்போது ஆழ்மனத்தைத் தூண்டி அவை நமக்கு ஆற்றலையும், உந்து சக்தியையும் தருகின்றன.

ஒரு தேர்வை எழுதுவற்கு முன்பே ஆது சிரமம் என்று பயப்பட ஆரம்பித்தால் அது எதிர்மறையான பதிவுளை ஏற்படுத்திவிடும்.

இந்திய எல்லைப்பகுதிகளுக்குச் சென்றபோது, அங்கு கிடைத்த, கொட்டிக் கிடந்த வெளிநாட்டுப் பொருட்கள் வாங்க முனைந்தனர். தெரிந்த நபர் ஒருவர் தென்பட்டார்.

அவரிடம் அவர்கள் “எங்களுக்கு வெளிநாட்டுப் பொருட்கள் வேண்டும்” என்றார்கள்.

“எந்த நாட்டு பொருள் வேண்டும்”? என்றார்.

“எந்த நாட்டுப் பொருளும் கிடைக்குமா?”

”எல்லா நாட்டு பொருட்களையும் நாங்கள் செய்துதரத் தயார்” என்றார் அவர்.

 

பேசப் பேச

 

நாம் பேசுகின்ற ஒவ்வொரு வாசகமும் நீரில் எழுதியது போல் அழிந்து போகாமல் கல்லில் எழுதியது போல நிலைத்து நிற்க வேண்டுமென்றால் அதில் தீவிரத் தன்மையைக் கொண்டு வரவேண்டும். பேச்சும் குரலும் கருத்துக்களும் இயையும்போது அந்த நினைவு மனதைச் சுற்றி ரீங்காரம் இடுகிறது தேனீயின் பாடலைப் போல தெவிட்டாமல் இருக்கிறது.

சகல நேரமும் பேசுபவர்கள் மழைக்கால இரவில் தொடர்ந்து சப்தமிட்டு நம்மைச் சப்தத்தால் நச்சரிக்கும் தவளையை நினைவுபடுத்துகிறார்கள்,

தமிழகத்தில் எண்ணற்றோர் திறம்படப் பேசியிருக்கிறார்கள். சமூகத்தைத் தூக்கிநிறுத்த அவர்கள் பேச்சு ஏர்முனையாக இருந்திருக்கிறது. அவர்களையே ‘சொல்லேர் உழவர்’ என்று சுகமாக அழைக்கிறார் வள்ளுவர்.

திரு.வி.க., பெரியார். அண்ணா. மறைமலையடிகள் போன்றவர்களெல்லாம் தமிழகத்தின் மூலை முடுக்குகளில் எல்லாம் சென்று அடுக்கு மொழி சொற்களால் அடக்கு முறைகளுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்து சமூகத்தை மேம்படுத்தியவர்கள்.

அவர்கள பேச்சும். மூச்சும் ஒன்றாக இருந்ததால் அவர்கள் ஏச்சில்கூட எதுகை மோனை இருந்தது. மக்கள் கவனிக்கிறார்கள். அவர்கள் அலங்கார வார்த்தைகளில் தங்களை அடகுவைத்து விடுவதில்லை. யாருடைய எழுத்தும், பேச்சும், சொல்லும், செயலும் ஒன்றாக இருக்கிறதோ அவர்களையே அவர்கள் போற்றுகிறார்கள்.

ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் பேச்சில் வல்லவர் ஒருவர் வாழ்ந்திருக்கிறார். அவர் நாவின் சுழலில் நாடே சுழன்றிருக்கிறது. சிசரோ. டெமஸ்தனிஸ் என்று மேற்கிலும் நாவன்மையால் மக்களை எழுச்சி கொள்ளச்செய்தவர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். கிழக்கிலும் ஆன்மிக முடிவுகளுக்கு கூட வாதமே மையமான ஊடகமாக இருந்திருக்கிறது.

புத்தர் போகின்ற வழியெல்லாம் எதிர்க் கொள்கையினர் வாதம்புரிந்து அவரிடம் தோற்று அவரது சீடர்களாகவே சீர்திருத்தம் பெற்றிருக்கிறார்கள்.

ஆதிசங்கரர் மந்தன்மிஸ்ராவிடம் நடத்திய வாதம் சுவாரசியமானது.

‘விளக்கு’ எனும் நூலில் வாரியர் உண்மை, நன்மை, அன்பு நிதானம், இனிமை ஆழம், சமயம், சபை ஆகிய எட்டு கூறுகளும் சிறந்த பேச்சுக்கு அவசியமான அங்கங்கள் என்று கூறுகிறார்.

உண்மை என்பது இருப்பதைக் கூறுவதல்ல. தீங்கில்லாததைக் கூறுவது. எல்லாருக்கும் நன்மையானதைக் கூறமுடியாது. ஆனால் பெரும்பாலானவர்களுக்கு எது நன்மை விளைவிக்குமோ அதைக் கூறவேண்டும். அப்படிக் கூறும்போது ஒரு சிலர் தீமை அடைந்தாலும் அதைப் பொருட்படுத்தக்கூடாது. பலரைத் தென்றலாகக் குளிர்விக்கும் சொல்லே சிலருக்குத் தீயாய்ச் சுடவும் செய்யலாம்.

அன்போடு பேசுவது என்பது அக்கறையோடு பேசுவது. செவியையும், சிந்தையையும், உள்ளத்தையும், உணர்வையும் குளிர்விக்கும். நிதானமாகப் பேசுவது நம் பேச்சின் சாரம் அடுத்தவர்களை அடைவதற்காகப் பேசுவது. மற்றவர்களை ஸ்தம்பிக்க வைப்பதற்காகவும், நம் திறமையைக் காட்டுவதற்காகவும் பேசுவது அல்ல. பேச்சின் இனிமை என்பது, ரசனையும் மகிழும்படி, கேட்கும்படி, கிரகிக்கும்படி, மலரை அர்ச்சிப்பது போல் மென்மையாகப் பேசுவது. பேச்சில் ஆழம் என்பது கருத்துச் செறிவுடன் கலை நயத்துடன் பேசுவது. சொல்ல வேண்டிய நேரத்தில் சொல்லவும் வேண்டும். சில நேரங்களில் சொல்லாமல் இருக்கவும் பழகவேண்டும். யாருக்குப் பேசுகிறோம். எதற்காகப் பேசுகிறோம் என்பன அறிந்து அவைக்குத் தகுந்தபடி பேசும்போது பேச்சு முற்றுப் பெறுகிறது. அதன் பலனும் கைகூடுகிறது.

சர்ச்சில் இளமையாக இருந்தபோது முறுக்கு மீசை வைத்திருந்தார். அவர் அரசியலும் தீவிரமாகவே இருந்தது. ஒரு விருந்தில் வயதான ஒரு மூதாட்டி அவரை சந்தித்தார். அவரோ பழமைக் கருத்துக்களில் பழம் தின்று கொட்டை போட்டவர். சர்ச்சிலோ புதிய கருத்துக்களுக்கு முலாம் பூசுபவர்.

அந்தப் பெண்மணி வெகுநேரம் அவரோடு வாதம் செய்துவிட்டு, “எனக்கு உங்கள் அரசியலும் பிடிக்கவில்லை, மீசையும் பிடிக்கவில்லை” என்று கோபமாக கூறினார்.

சர்சிலோ நிதானமாகச் சிரித்துகொண்டே “நீங்கள் அவை இரண்டின் அருகிலும் வருவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை” என்று ஒரு போடுபோட்டார்.

பேச்சு என்பது அனல் தெறிப்பில் இல்லை. புனல் தெளிப்பதிலும் அடங்கியிருக்கிறது.

 
Incredible India


Get the Flash Player to see this player.

time2online Extensions: Simple Video Flash Player Module
Who's Online
We have 88 guests online

Iraianbu © 2011

All Rights Reserved




Webdesign

Purple Rain Media Solutions